Turgut’un Seyir Defteri

Bugün bir müşteri toplantısı sonrası, bir şeyler atıştırmak için yakındaki bir kafeye oturdum. Siparişimi verdikten sonra, birkaç masa ileride oynayan küçük bir çocuk dikkatimi çekti. Annesinden uzaklaşmadan masaların etrafında kendi kendine oyun oynuyor, hayali karakterlerle savaşıyor ve onlara “Ben yapay zekayım” diyordu.

Önce yanlış duydum sandım. Ama tekrar “Ben yapay zekayım” deyince kendi kendime “Hadi canım, yok artık” dedim.

Böyle bir durumda “Ben Superman’ım” gibi sözler duysam hiç şaşırmam. Güçlü, uçabilen, pelerinli bir kahramanı seçmek çocuklar için son derece doğaldır. Ama görünmeyen, fiziksel bir gücü olmayan bir şeyi kahraman olarak seçmesine anlam veremedim.

İki çocuk büyütmüş bir ebeveyn olarak, çocukların neye özeneceğini kestirmenin kolay olmadığını söyleyebilirim. Ancak genelde çocuklar kimi ya da neyi güçlü görürse ona özenirler.

Kim bilir… Belki de bu ufaklık, evde annesiyle babasından sık sık “Yapay zeka harika bir şey, her şeyi yapıyor” gibi sözler duyduğu için ya da başka sebeplerle, klasik süper kahramanlar yerine yapay zekayı oyunlarında kendine kahraman olarak seçmişti.

Ama bir gerçek var ki, öğretmenlikten avukatlığa, doktordan şoförlüğe kadar pek çok mesleğin yapay zeka tarafından nasıl dönüştürüleceğini konuştuğumuz bir dönemde, yapay zekanın çocukların hayal dünyasındaki süper kahramanların bile yerini alması, ister istemez benim aklıma şu soruyu getirdi.

Superman’a bunu yapan, bize neler yapmaz 😊